باغ به باغ

امسال یک برنامه ی بسیار زیبا و مهیج برای جشنواره ی ساعت آفتابی در اصفهان خواهد بود. مجری آن مرکز نجوم ادیب است و همه با هم می توانیم در این برنامه ی زیبا و مهیج شرکت کنیم....برای اطلاعات بیشتر به سایت مرکز نجوم ادیب مراجعه کنید.

در ضمن خیلی خوب است که خبر و لینک مربوطه را در وبلاگ هایتان بگذارید تا از این برنامه حمایت کرده باشیم.

در ضمن دیگر این که سایت شاخص هم آغاز به کار کرده. می توانید به آن مراجعه کنید و از اطلاعاتش استفاده کنید. در ضمن حتما برای شاخص عکس و مقاله و...بفرستید(به آدرس من هم بفرستید از آنها به نام خودتان استفاده خواهیم کرد)

این روزها سخت گذشت.خیلی سخت. پس از رویدادی که برای فراز(یکی شاگردانم)رخ داد(واقعا رخ داد؟!) ناراحتی مرگ او یک سو...دیدن ناراحتی و غم خانواده اش سوی دیگر ...و سخت تر از همه ناراحتی دوستان فراز(دیگر شاگردانم) بود....اما پیچیده تر از همه انتظاری است که از من می رفت(می رود)دلداری(به خودم و دیگران)مراقب حال روحی بچه ها بودن (پیمان و دیگر بچه ها) و در خواست پدر و مادر فراز عزیز از من برای صحبت در مراسم فراز ...فراز دوست داشتنی...

چه گفتم...چه کردم ...به مادر فراز ...به پدر فراز...برای آیلار در روز مراسم ...به شاگردانم و دوستان فراز در بیمارستان و در مراسم...از همه مهمتر...به خودم ...به خودم چه گفتم و برای خودم چه کردم....به جز این آخری بقیه را به خاطر ندارم...اما میدانم به خودم چه گفته ام....در روز مراسم فراز حرفهای کمی زدم و حرفهای بسیاری را نگفتم...آنقدر نگفتم  که خودم هم حرصم در آمد.....دنیای پیچیده ای است و این دنیای پیچیده خدایی دارد پیچیده تر و لج درآور تر...آنقدر که تا می خواهی نفسی از سر لذت و رضایت بکشی به تو یاد آوری می کند که من اینجایم....

پس نوشته:در روز مراسم خیلی...خیلی دوست داشتم کسانی دیگر هم در مراسم می بودند....شاید همه ی ما دوست داشتیم تا باشند....دنیای غریبی است...به همان اندازه که مرگ فراز غریب بود...برای فراز عزیز و دوست داشتنی آرزوی شادی روح و آرامش دارم...برای همه مان آرزوی آرامش دارم.

===========

دنباله نوشت:

عادت ندارم برای نوشته هام توضیحی بعدا بنویسم اما این یکی احتمالا لازمه:

اونجایی که میگم خدا لج آدمو در میاره و....خدا پیچیده ترهست....و...ببینید...من خدایی رو تو ذهنم دارم که نشسته و داره لذت کاراشو می بره(خودشم اینو میگه...نمیگه؟)توی کامل بودن کارای این خدا هم هیچ شکی ندارم..نخواستم کامل بگم...اما کامل شده ی اون جمله اینه که:"وقتی نفسی از سر لذت و رضایت و غرور(همه می دونید که من مغرورم...فراوون) بکشی به تو یاد آوری میکنه که من هستم...و تو هنوز مونده تا مغرور بشی..." خدا هم زیباست...خدا هم لج در میآره...خدا هم شیطنت داره...خدا هم لذت میبره....خدای من خدای زیبایی هاست...و خیلی خیلی خیلی پیچیده است...

 

چند روز قبل به دلیلی حالب توجه شماره ی موبایلم رو عوض کردم.این مورد را با یک اس ام اس همگتنی به همه ی دوستانم اعلام کردم. جوابهای دوستانم بسیار جالب توجه بود:
1-یعنی این یکی رو جواب میدی؟
2-مبارک آقا
3-هورا تو هم موبایل دار شدی.
4چرا؟چی شده مگه؟
5-بالاخره زنت ازت موبایل رو گرفت؟
6-مبارکه
7-هورا دیگه میشه پیدات کرد.
8-....
کلی حال کردم با همشون.

امروز صبح خیاطان دربار آمده بودند.پارچه های حریر سبز و صورتی آورده بودند از جهت دوخت و دوز لباس تازه برای درختان.دادیم قد و بالای درختان را اندازه زدند.امر کردیم درست بگیرند تا بر تن و قامت درختان،لباس های بهاریشان زار نزند.امر کردیم گلهای کوچک شکوفهای ببرند و بر لباس بدوزند. زیبا و معطر و خوشرنگ .یک دو درختی را لباس تن کردند.زیبا شدند. دادم برای باقی هم بدوزند. خیاطان به کار مشغول شدند.لیک آمدن و گفتند که لباس ها را بهتر است کمی دیر تر بر تن درختان کنیم تا باران بهاری تمام شود و لباس ها تازه تر بمانند.با اکراه  پذیرفتیم. تا چند روز دیگر باید لباس های نو بر تن درختان برود و ما حظش را ببیریم.

امر کردیم بروند گنجشکان و قمریان و بلبلان را جمع کنند و بیاورند نزد ما.همگی آمدند.لاغر شده بودند.زمستان براشان سخت بوده. تیمار دار دربار را امر کردیم به آنها رسیدگی شود.بعد به فراش خاصه ی دربار گفتیم همه را روزی چند ساعت بفرستد تا آوازشان را تمرین کنند و سازشان را کوک کنند.بهار که می آید باید برایمان بخوانند آنگونه که شایسته ی دربار معظم ماست. فراش رفت و مضغانچی را برای تعلیم آورد.پدر سوخته را دادیم حسابی فلک کردند.می خواهد آبروی ما را ببرد. خودمان دست به کار شدیم و بهترین رامشگران را صدا کردیم تا گنجشکان را و بلبلان را صبح های زود و دمدمای غروب به آواز خواندن وا بدارد. دیروز که یواشکی شنیدیم خوب می خواندند. ظن اقوی این است که تا آمدن بهار صدایشان رساتر و شادتر شود.

ملک الدوله آمد و کرنشی کرد و دلجویی ما را کرد و بعد وساطت فراش خاصه را کرد. با کلی اما و اگر قبول کردیم.(خودمان هم دلمان برایش تنگ شده بود.پدر سوخته حسابی در دلمان جایی دارد.) فی الفور آمد برای دستبوسی و عرض ارادت.قبولش کردیم.بهار که می آید باید این بازی ها را هم از خودمان در بیاوریم.

               

                  منبع عکس                            منبع عکس2

و امروز فرمودیم فراش خاصه را که پنبه زنها را خبر کند. خبر کرد.ابرهای تیره شده و خوابیده بر هم را دادیم پنبه زنها ی دوره گرد بزنند. آنها هم زدند.پدر سوخته ها هم چه خوب زدند. ابرها تپل شدند و سفید. آدم حظ بصر میگردش که نگاهشان کند.به هر یک پولی در خور دادم تا کیفور شوند دم عید. ابر ها ی زده شده و سفید را که می بینیم حالی می کنیم. 

                       

 

فرمودیم فراش خاصه ی بارگاه را صدا کنند. آمد.امر کردیم آب و جارو کنند تمام دیار را و  کردند. از سر شب تا صبح باران بود که بر دشت و دمن و  کوچه پس کوچه های شهر سرازیر بود. پس شهر به خیسی تمام در آمد .سفارش کردم فراش خاصه ی بارگاه را که این خیسی را از شهر دریغ نکنند تا بهار بیاید.

-عجب ماه گرفتگی ای بود. تو رصدش کردی؟

--نه.

-ا؟!!!چرا؟

--چشم گذاشتم تا ماه بره قایم بشه.

-!!!!

همیشه(و تا امروز) از خودم و از همه ی اونهایی که با این ابزار هوشمند(زیادی) سر و کار داشتند می پرسیدم که این ابزار چه طوری کار میکنه. و البته جوابهای مختلف همیشه یک نتیجه داشت.نمیدونم(دونند).

اما بالاخره در آستانه ی ۳۴ امین سال زندگی اینو فهمیدم. حالا می تونم داد بزنم....اورکا اورکا. حالا با غرور توی خیابونا  سرم و بالا می گیرم و میگم."من بلدم و می دونم که اساس دوخت و دوز با چرخ خیاطی چگونه است. البته از آنجا که من ذاتا معلمم و یک معلم حرفه ای(بر اساس آنچه در کنار اون یکی وبلاگم نوشته شده) پس به شما هم می آموزانم.ببینید و حال کنید.

اون چرخ زیری که قرمز رنگه ...همون ماسوره ی معروفه.....

                

 

نه رویا میبینم،نه خیال ناباورانه

انتهای خاموش هر جاده اش

ابتدای راه نپیموده ی من خواهد بود

 

پی نوشت ۱- به ترکه میگند تولدت چه روزیه؟میگه ۱۵ بهمن

می پرسند چه سالی؟میگه:هر سال

پی نوشت ۲-چه لذتی داره وقتی شاگردان و دستان جدید وقدیمت برات اس ام اس و میل و کامنت و نامه و...برای تولدت می فرستند.حتی ساعت ۳  بامداد

شایدم واقعا میتونم ذهن خونی بکنم. اولین بار تو بودی که اینو بهم گفتی.یادته؟ با جدیت و البته شیطنت...چون تونسته بودم لا به لای حرفهام اونی که باید میشنیدم را خودم بهت گفتم...بعدش دیگران...خیلی ها ی دیگران ...نسرینم گفته بود.....حتما یادشه....و امروز نیلو فر هم همین را گفت.و خوب بود...شاید واقعا میتونم ذهن خونی بکنم...وقت هایی که نمی خواهم و سعی نمی کنم براش....عجب کاریه این ذهن خونی

چند شب قبل داشتم فیلم کوتاهی به زبان فرانسه میدیدم در بارهی احساسات و اثر روانی برخی رفتار های احساسی. کلی فکر کردم تا ببینم چه رفتار حسی ای را بیشتر از بقیه دوست دارم. در نهایت به این نتیجه رسیدم:

زیباترین لحظه ی حسی برای من هنگامی است که قطره اشکی به آرامی از گوشهی چشم رها میشه و خیلی آرام روی گونه سر می خورد...بی صدا ...ارام.... به نظرم این از بقیه ی رفتار های حسی زیباتر و شخصی تر بود.

 

شاید کار بامزه ای از آب در بیاد....بیا یید با هم دیگه یک شعر بگیم.من تک بیتی رو نوشتم. هر کسی توی کامنت خودش از بیت اول شروع کنه به نوشتن و ادامه بدهد تا بالاخره بیت آخر برسه(بیت آخر رو کی میدونه چی هست؟ یا حتی کجاست؟) قالبش رو هم بگذاریم مثنوی تا دست باز تر باشه....خوب ...حالا بازی را شروع کنیم....

وقتی که عاشق می شوم           رنگ شقایق می شوم

مورچه خوار زخمی شده بود و بنابراین مجبور بود فقط اسپاگتی بخوره(چون برای خوردنش فقط باید سر اسپاگتی رو میگذاشت توی خرطومش و بعد اونو می مکید). سر دیگر اسپاگتی هم توی دهن مورچه بود...ناگهان مورچه و اسپاگتی با هم به داخل شکم مورچه خوار کشیده شد. مورچه خوار با لذت گفت: اوووم عجب مزه ی خوبی داشت....اما ناگهان مورچه از خرطوم مورچه خوار بیرون پرید و فرار کرد. مورچه خوار ناراحت و عصبانی داد زد...:

آهای مورچه..برگرد. همه ی مزش رو بردی....

حالا حکایت ماست....

همه ی مزش رو بردی

              

سوال:به نظر شما احتمال اینکه با چنگال  سه بار به به یک تکه خیار شور ضربه بزنید و هر سه بار  شاخه های چنگال به همان سوراخ های قبلی فرو رود چه اندازه است؟

پاسخ من: ۱۰۰ درصد

(این برداشت آماری دیشب من بود سر میز شام) 

از رصد برمیگردیم. رصد خوبی بود. مثل بیشتر وقتها توی قصربهرام. بچه های مهدوی و فرزانگان هستند. چون شب غیر تعطیل هم بود خلوتی قصر خوب و دلپسند بود. آسمان اوایلش کمی اتبری و آزار دهنده بود اما از نیمه شب به بعد خوب و پرستاره است....طلوع خورشید هم که دیگر نگو....فقط فرقش این بود که اینبار برای اولین بار از اون بالا تنهایی طلوع را نمی دیدم( و دروغ چرا چندان هم از این موضوع لذت نمی بردم)...

اما وقت برگشت یکی از تلخترین خاطرات زندگی برایم رقم می خوره... حیف....از دست خودم خیلی...خیلی عصبانی هستم.یک حماقت تمام عیار از سوی من میتونست همه ی لذت این سفر را از بین ببره.شاید به دیده ی خیلی ها تقصیر از من نبوده...اما حتما(و حتما) تقصیر من بوده...همش دارم بازبینی رفتارم را میکنم.دیشب با همه ی کمر درد و دست دردم(که دومی همون لحظه شروع شد) تمام مدت داشتم به اون اتفاق فکر میکردم و به ناراستی کاری که کردم...باید یاد بگیرم...بیشتر و بیشتر

شب خوشی را سپری میکنه.صبحش را توی جمعی بوده که بسیاری از معلمان و دوستان قدیمش را در آن دیده و مروری بر خاطرات زیبایش کرده. امروز صبح جشن بیستمین سالگرد سمپاد بوده.بیست سال....به همین سادگی

۴ شب از پاییز میگذرد و سال ما آغاز میشود. سالی دیگر و باز و باز و باز به انتظار مینشینیم و شاد و سرخوش می رویم. تا کجا؟ چه تفاوتی دارد. این راهی است برای رفتن ما...فقط ما دو نفر . پاییز زیبا میشود ...هر سال و هرسال ما می مانیم و شادی هایی که گذرانده ایم. و سختی هایی که خندیده ایم به آنها.

 وباز سال دیگر...و باز سال بعد و زیبا ترین ها. عجب داستانی دارد این عاشقی و عاشق شدن و عاشق ماندن که هر قصه اش تازه است و با گذشتن از ایامش تازه تر میشود. وه که چه زیباست این عاشقی....

و برای میم عزیزم زیر لب دم می گیرم که:....

پيش من آوازت، آواز خداست 

 عاشق از معشوق حاشا كي جداست

 

حالم خوبه...شادم...آخر های شب (حدود ۱۱) مریم و آزاده با هم صحبت میکنند. یکهو میگم میتوینم بیاییم دنبالتون بریم یه جایی چایی بخوریم. و میریم...وقتی بهشون میرسیم ساعت ۱۲ شده. میزنیم میریم زردبند و بعد تا دو راهی اوشان...اماکن گیر میده...بنابراین جایی برای نشستن و چای خوردن نمی یابیم....باز خوبه که چای و لیوان و...از خونه آوردیم.

خلاصه میچرخیم و میخندیم و می خوریم....سر گردنه هم می ایستیم...بلال می خوریم...ساعت ۲ بامداده که تصمیم به برگشت میگیریم. بالاخره ساعت ۳ صبح تهرانیم. کلی شیطنت شبانه جلوی خانه علی اینا داریم. و بعد میریم سحری بخوریم...کجا؟خوب معلومه خونه بابا اینا....عجب شب خوبی بود. هنوز میشه شادی های کوچیک زندگی داشت....شاد بود....شاهین کجایی....حالم خوبه....

امشب میان کوچه ها

ابری تر از هر آسمان

بارانی تر از هر گونه ا ی

...

امشب مرا در آسمان

امشب مرا در ابرها

امشب مرا بی نام تو

....

فردا تو را بی عشق من

فردا تورا بی آسمان.

امشب مرا بی سرپناه

...

فردای دیگر عاشقی است

فردای دیگر روزنه

فردای دیگر من رها

...

 

رصد دختران...ساده و سخته براش...ساده است چون سالهاست که این کار را میکنه...آموزاندن براش کار سختی نیست...اما همش و در تمام شب حرف میزنه ....اونقدر که نتونه یک لحظه هم ساکت بمونه تا یاد خیلی خاطرات بیفته و اونوقت کم بیاره.....از اولین شب رصدی که مسئولیتش رو داشت...با هم بودند....اما امشب با هم نیستند....اونقدر حرف میزنه ُ میخنده ُ درس میده و...تا اینکه صبح میشه....بچه های قدیمتر پشت سرش جمع میشند....دلش خالی میشه ...حدس میزد که چی میخواهند بگند....و آذین میگه....ناگهان توی دلش خالی میشه....حیف که جاش خالیه...هم توی رصدُ ،هم توی رصد خونهُ هم توی دلش...

نمیدانم...شاید درست نباشه اما انجامش میدم...این روزها از بلاتکلیف بودن...نادان بودن(حتی برای مدت کوتاه) لذت میبرم....مسخره است نه؟!!! پس پستم رو اینطوری عوضش میکنم...

-...

-...

-...

-...

-...

-......

و ...

اما به هر حال خاطرش برام مونده...شیرین و زیبا و دوست داشتنی...

امشب میریم دیدن "مکبث" یک اپرای عروسکی زیبا...بعد از اون سالهایی که برای دیدن اپرا ها به سالن کوچک وابسته فرهنگی اتریش میرفتم(به همراه چند تا از عزیزترین دوستان)این اولین بار بود که اپرا میدیدم.(البته از نوع عروسکی اش) کار زیبایی است . مثل بیشتر کار های غریب پور. مریم و مسعود و شیرین و من.۴ نفری....

بعد میریم به سوی "سورن". نخستین بار توی سورن با یکی از دوستان نازنینم که حالا بیش از ۸ سال هست که ازش خبری ندارم شام خوردم. کاش میشد یک بار دیگر همدیگر رو ببینیم.اصلا معلوم نیست کجاست...یادش به خیر . "سورن" هنوز مثل قدیمهاست...باصفا و خلوت. امشب که بادی هم می وزد و چند شتک بارون هم میزنه واقعا سورن نتخاب خوبی بود برای شام خوردن...خوش گذشت....

و بعد هم خونه هستم....همش فکر کارای عقب مونده ام هستم....آمین

 

برای این روزها و شبها خواهم خواند:

 

بخوان به مويه بر اين شام بي سپيده بخوان

بخوان به قامت سروي كه شد خميده بخوان

بخوان براي جدايي، بخوان براي سفر

به آهوان از اين دشت ها رميده بخوان

به گل، به سبزه، به جنگل، به جويبار تهي

به آشيانه مرغان پركشيده بخوان

بخوان به اين شب تار و پياله هاي تهي

به آتشي كه خزان بر چمن دميده بخوان

 

                                                                       شاعر:احمد حيدربيگي

این شبها همش یاد بهار می افته.شب و روزش هم بهاری شده. همه چیز ملایم جلو میره ناگهان میباره...اونقدر میباره که ترس از غرق شدن توی سیل همه جا رو بر میداره. بعد ناگهان دوباره همه جا آروم میشه و خلسه ی عجیبی اونو در بر میگیره ...و باز بارش و باز بارش وباز بارش...باز یاد بهار و همه ی زیبایی ها و دمدمی مزاجی ها یسالهای دور می افته....

براش مینویسه که: "همه ی کار ها آخرش خوب تموم میشه.."اما خودش خیلی مطمئن نیست....خیلی کار ها رو دیده که آخرش خوب تموم نشده...برای همین زیر لب میگه:"...اگر کاری خوب تموم نشد...معلومه که هنوز به آخرش نرسیده..." و بعد به راحتی بلند میشه و میره تا کارهاش رو تموم کنه....به نظرش این خیلی زیباتر بود....

امروز رضا(از دوستان قدیم و عزیزش) کلی فندق تازه برایش به ارمغان آورده.شاد میشود.شب که شده بود نشسته بود و با فندق های تازه و طعم خوششان حال میکرد.یاد عسل محله و فندق زار زیبایش میافته ...بعد هم یاد یکی دیگر از دوستان عزیزش که با آنکه دوستیشان خیلی کوتاه مدت بود اما همواره خاطره ی زیبایش را همراهش داره....ناگهان تلفن زنگ می زند.صدا از آنسوی دنیاست....امیر دوست با ارزش و قدیمی...وای که عجب شبی است...از لندن تماس گرفته....با شنیدن صداش کلی یاد قدیمتر ها میافته و شادی های روزمره اشان را مرور میکنه.....عجب دنیای باحالی داشت....خلاصه شب زیبایی برایش به ارمغان میآید....

از روز اول تصمیم داشت اسپایدر من 3 را نبیند...اما امشب دیدش....لعنت به اون خواب....لعنت....هر وقت باد می آد یا جای بلندی ایستاده باشه...یا وقتایی که رفته باشه کویر.......همیشه توی هر حالتی اون خواب عجیب می آد سراغش و...روز از نو روزی از نو....حالا امشب...اسپایدر من3 اون خاطره و خواب رو دوباره تداعی کرد...کاش هنوز سر حرفش بود و اون رو نمیدید...کاش...