باغ به باغ

باهاش خیلی جاها رفتم . اولین می خواستیم با همدیگر بریم قله سبلان. درست یک روز بعد از فرود آمدن رهیاب مریخ . همه چیز آماده بود حتی بلیط هواپیما برای اردبیل هم گرفته بودم...اما نشد. به هر حال بعد از اون خیلی جاها رفتیم. تقریبا نیمی از ایران را با هم دیگه گشتیم. یه دو سالی بود که دیگه باهم جایی نمی رفتیم .اما دوستش داشتم. خیلی خاطره با هم داشتیم . اما امشب پس از کوه پیمایی زیبای صبح و وقتی بارون شدید شب همچنان می بارید بالاخره ازش دل کندم . کوله پشتی قرمز عزیزم رو گذاشتم بیرون. دلیلای زیادی برای این کار دارم. برخی مواقع لازمه که آدم خاطراتش رو هم کنار بگذاره....

من خوانده ام :

زخمه بزنی

زخمه نزنی

من چنگ توام

"تنبل و بی دقت "شده ام...

شاید اول باری بود که از بزرگ شدنم ترسیدم...

انقدر بی صدا لحظه هایم را دزدیدی،

                              که خودم هم نفهمیدم .

و انقدر ناگهانی دنیای من شدی ،

                              که خودت هم نفهمیدی  .

اما باور کن،

همه

                        مثل من و تو

                                     شعر عاشقی مان را

                                                       از برند.

باران همیشه مرا ذوق زده می کند....همیشه....امشب که دیگر هیچ....همه چیز در اوج است و باران هم جشن مارا کامل کرده....

این شعر از نزار قبانی است با نام " باران یعنی تو بر می گردی"...

از میدان دانشگاه که می گذریم . برق بزرگی می زند . ذوق می کنم.

اگه بارون بزنه....

بعد با مریم توی یه کافه توی درکه نشسته ایم . قلوه می خوریم . یاد قدیمتر ها ( چهار سال یا پنج سال قبل ) هر از گاهی هم یاد قدیم ترهای خودم می افتم و خاطره ای از درکه گردی هایم برای مریم می گویم...

رعد و برق شدیدی  می زند ...

اگه بارون بزنه...آخ اگه بارون بزنه....

از درکه میزنیم بیرون . مریم میگه بچرخیم....راه می افتم...سوی شرق از شمال . مینی سیتی را رد می کنم. باد شدیدی وزیدن می گیرد... بوی پاییز می آید...مریم با خوشحالی می گوید: آهار می ریم؟

ساعت 11 شب است...بوی پاییز شدیدتر شده....

پیچ و خم های جاده لواسان را با طمانینه و آهستگی طی می کنم . زرد بند را  رد می کنم . رو به شمال . یاد همه روز های گذشته هستم . خوب و بد . آهار شکراب . صبح های بارانی و تاریک زمستان . دو نفری ( بیشتر وقت ها  تک نفری هستم)...

توی ماشین صدای سیمین غانم همه فضا را پر کرده:

 گل گلدون من....

من با خودم میگم: اگه بارون بزنه....

کمی بالاتر ....پیچ بعدی...بالاتر ....بعدی....و بالاخره....

بارون بارونه...زمینا تر میشه...

گلنسا جونم....

بارون بارونه....زمینا تر میشه...

عجب بارونی ....خوش آمیدی پاییز زیبا....

من ومریم سرمستیم....امشب همه جاهایی که از 4 ، پنج سال قبل با هم ازشون خاطره داریم سر می زنیم... داراباد...آهار...باغ گل سرخ ها....کوچه پس کوچه های نیاوران....

امشب 4 سال از ازدواجمون گذشت :

مثل برق و باد....

پاییز به پاییز....

رنگ به رنگ....

میزنه بارون به شیشه....