باغ به باغ

هوا بارونیه....دلش آفتابیه....پیاده راه میره و قدم میزنه.بوی بارون و برگ های خیس خورده سر حالش میارن....کلاس امشب خیلی خوب بود. هر وقت توی کلاس از آرزو هاش و از آینده برای بچه ها صحبت میکنه و ذره ای (فقط ذره ای) امید براشون به ارمغان میبره کیفور میشه...امشب هم از همون شبا بود.قدم میزنه و بیشتر خودش رو به بارون میسپره....

...

توی پیاده رو یکی از شاگرداش رو می بینه...."شاخه نوری به لب داره"و هنوز 18 سالش هم نشده....هوا بارونیه....دلش هم بارونی می شه...نرم نرمک قبل از اونکه شاگردش اونو ببینه ازش دور می شه...بارون می آد...هم تو خیابون....هم تودلش....

اصلا ساده نبود...گفتن همه اون چیزی که تو دلش میگذشت هیچ وقت براش ساده نبوده(من میدونم که هنوزم نیست)برای همین همه کارا رو سپرده بود به زمان...با خودش میگفت:"بگذار ببینم چی میشه...."توی مسیر سفر همه چیز عادی بود...مثل همیشه...بگو بخند های فراوون و بازی ها و جک ها و...این دفعه مینی بوس پر بود...پر تر از همیشه....همه دوستای قدیمی ...سرحال و سرزنده...توی کویر که رسیدند بعد از شام ، رصد شروع شد...هر کی برای خودش....اون هم شروع کرده بود.اوائلش تنها بود بعد میمش اومد( من میدونم که این واژه میم رو از فیلم درخت گلابی وام گرفته.میم یک عشقه...به نتیجه رسیده یا نرسیده...البته این رو دیگه مطمئن نیستم...)باهم رصد کردند...نیمه های شب رصد تعطیل شد....با "میم" قدم زنان به کویر رفتند...از هر چیزی حرف زدند جز اون چیزی که باید (باید) میگفت...به نظرش هنوز باید منتظر میموند...اما به هر حال همه چیز خوب پیش می رفت(اینو بعدا خودش به من گفت که فکر میکرده همه چیز خوب پیش میرفته)...و البته حق هم داشته....واقعا همه چیز خوب پیش می رفت تا اینکه یکی از دوستان سر می رسه(در حقیقت همون شب که میم و اون از قدم زدن بر میگشتند رسد.هراسان و نگران به اونها رسید) و اصلا منتظر نمی مونه ببینه چی میشه...خیلی راحت با "میم" حرف میزنه و از هر چی تو دلش میگذشته میگه وداستان اون و میم به پایان میرسه....خیلی وقت بعدترش اون اومد پیشم و گفت که این اولین تجربه عشقی ای بوده که داشته(و البته آخرینش نبوده!!!)به همین راحتی از اون چیزی که فکر می کرده براش خوبه میگذره و دنیا رو ادامه میده...خودش میگفت:"اونقدر وایسادم ببینم چی پیش میآد؟خوب این پیش اومد دیگه...."

این برنامه تقریبا ۲۷ سال بود که اجرا می شد. یعنی تقریبا از سه سالگی....

همین دیگه ،برای امروز بسه...اینو نوشت و از جاش بلند شد. چراغ ها رو خاموش کرد و کورمال کورمال خودش رو به تختش رسوند.روی تخت دمر افتاد و خیلی سریع خوابش برد.درست مثل همه شبهای ۲۷ سال گذشته....

...در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه میکارد

دلم برف می خواد...همه ی آرامش مخملی شبهای پر برف هم برایم کم است...از ماهواره  افتتاحیه بازی های آسیایی قطر را میبینم...به شغلی که شاید در قطر داشته باشم فکر میکنم...گوینده میگوید این بارانی که امشب می بارد برای این جا بسیار عجیب است... پشت شیشه برف می بارد

هیچی سر جاش نیست...گوی های بزرگی از مایعی آبی رنگ پر شده و برگهای زرد و سرخ رقصان جلو میروند....درختهای خاکستری ریشه هایشان را توی هوا تکان می دهند و برف از آنها هری پایین میریزد...ابر ها و غبار های سفید همه ی زمین را پوشانده . باران میزند ...پشت شیشه برف می بارد و من کوله بارم را میبندم....شاید باران ادامه پیدا کند:

-آقا...آقا...اینجا چند روز در سال بارانی میشود؟

-خیلی زیاد باشه ۳ روز...

- این که خیلی کمه...

- میتونی بری اونجا...( و با دستش طرف دیگه ی کره را نشان میده)

- اونجا چند روز بارون داره؟

-هیچی.

- اون که بدتره پس...

- نه.منظورم اینه که اونجا بارون نمیاد.همش برفه همه ی روزای سال...

- این که خیلی زیاده...

هنوز ریشه های درختا تو آسمون تکون می خورند.حالا دیگه ا کره های آبی خبری نیست. جاشون رو مکعب های سرخ و هرم های زرد گرفته. اونها هم تو آسمون بنفش معلق هستند. ابر ها هنوز هم روی زمین وول می خورند. آسمون پر میشه از ارابه های رنگ و وارنگ.و زمین را کلاغ های تپل و گنجشک هایی که از سرما میلرزند فرش می کنند. همشون خوابیدند و به آرامی ( گاهی) صدایی میکنند.

-آقا...آقا به نظرتون کجا برم خوبه. من بارون و برف و خیلی دوست دارم....اما نه این که همیشه باشند. آخه آفتاب هم بد نیست...؟

- اونجا خوبه( و این طرف کره را نشونم میده)...

- حتما همونیه که من می خوام؟

- شاید.شایدم نه...پنجره رو باز کن.ببین اونجا برف میباره یا نه...

پشت شیشه برف می بارد...

در سکوت سینه ام دستی...

دانه اندوه می کارد...

- من برم برف بازی؟

...در سکوت سینه ام دستی

دانه اندوه میکارد

دلم برف می خواد...همه ی آرامش مخملی شبهای پر برف هم برایم کم است...از ماهواره  افتتاحیه بازی های آسیایی قطر را میبینم...به شغلی که شاید در قطر داشته باشم فکر میکنم...گوینده میگوید این بارانی که امشب می بارد برای این جا بسیار عجیب است... پشت شیشه برف می بارد

هیچی سر جاش نیست...گوی های بزرگی از مایعی آبی رنگ پر شده و برگهای زرد و سرخ رقصان جلو میروند....درختهای خاکستری ریشه هایشان را توی هوا تکان می دهند و برف از آنها هری پایین میریزد...ابر ها و غبار های سفید همه ی زمین را پوشانده . باران میزند ...پشت شیشه برف می بارد و من کوله بارم را میبندم....شاید باران ادامه پیدا کند:

-آقا...آقا...اینجا چند روز در سال بارانی میشود؟

-خیلی زیاد باشه ۳ روز...

- این که خیلی کمه...

- میتونی بری اونجا...( و با دستش طرف دیگه ی کره را نشان میده)

- اونجا چند روز بارون داره؟

-هیچی.

- اون که بدتره پس...

- نه.منظورم اینه که اونجا بارون نمیاد.همش برفه همه ی روزای سال...

- این که خیلی زیاده...

هنوز ریشه های درختا تو آسمون تکون می خورند.حالا دیگه ا کره های آبی خبری نیست. جاشون رو مکعب های سرخ و هرم های زرد گرفته. اونها هم تو آسمون بنفش معلق هستند. ابر ها هنوز هم روی زمین وول می خورند. آسمون پر میشه از ارابه های رنگ و وارنگ.و زمین را کلاغ های تپل و گنجشک هایی که از سرما میلرزند فرش می کنند. همشون خوابیدند و به آرامی ( گاهی) صدایی میکنند.

-آقا...آقا به نظرتون کجا برم خوبه. من بارون و برف و خیلی دوست دارم....اما نه این که همیشه باشند. آخه آفتاب هم بد نیست...؟

- اونجا خوبه( و این طرف کره را نشونم میده)...

- حتما همونیه که من می خوام؟

- شاید.شایدم نه...پنجره رو باز کن.ببین اونجا برف میباره یا نه...

پشت شیشه برف می بارد...

در سکوت سینه ام دستی...

دانه اندوه می کارد...

- من برم برف بازی؟

دیشب ساعت 2 بامداد از خیابان کامرانیه به سمت نیاوران میراندم. ناگهان از کنار برج کوه نور یک روباه بسیار زیبا با دمی پرپشت از عرض  کامرانیه و به سمت چیذر دوید...

توی شهرک ما یک خانواده کوچک روباه زندگی میکنند...خیلی به ندرت دیده میشوند....اما هفته قبل دیدمشان....

اواخر تابستان به همراه تیم المپیاد نجوم در رصد خانه دانشگاه کاشان واقع در نیاسر اردو بودیم. شب اولی که در رصد خانه بودیم ، مریم عرب سلمانی صدایم زد ....روباهی مقابل در رصد خانه میچرخید...مدتی آنجا بود و بعد رفت...دیگر هم ندیدیمش....

روباه بسیار زیباست....

ما خیلی دور از طبیعتیم...