باغ به باغ

سخت میگذرد....هوای دم کرده ی ریه ها

سخت میگذرد... پریشانی افکار ...

وقتی دوستی و دوستی دیگر سخت میگویند....وقتی مجبوری بجنگی تا پیروز باشی...همیشه سخت میگذرد وقتی می جنگی...جنگ بد است حتی وقتی برنده باشی....

شبهاي پنج شنبه...راه ميافتم...درکه را ميرم بالا.توي آبذغالچال ميايستم.اولين ايستگاهم هست.10 دقيقه...بعد راه ميافتم.سر پله ها نفس تازه ميکنم.5 دقيقه و ميدوم.هميشه اينجا برام سرعت رفتن مهم بوده...تا خود پناهگاه پلنگچال ميدوم.اونجا که ميرسم ساعت 2 صبح شده.چند نفري هنوز بيدارند و همه هم منو ميشناسند.رشيد...مسئول پناهگاه هم منتظره.يک چاي ليمو با هم ميخوريم...ميخوابم.و بعد ساعت 5 صبح رشيد را که بيدار ميکنم راه ميافتم پايين...ساعت 7-8 توي ميدان تجريش نان سنگک ميخرم و صبحانه با مامان و بابا هستم...اون شب بهم ميگفت...ببينم نمي ترسي شبا ميري کوه؟
-نه براي چي بترسم؟
_آخه اون ساعت کسي نيست..
_خوب وقتي کسي نيست براي چي بترسم؟-
ام ام ام...و جوابي نداشت براي همين فقط گفت :....خيلي حاضر جوابي...و خنديد
چند ماه بعد توي وليعصر نزديکي هاي تجريش داشت گريه ميکرد و گفت...:خيلي حاضر جوابي...لعنتي.... ومن مانده بودم و حاضر جوابي و تنهايي هايي که برايش دست و پا ميشکستم...

عقابیُ دوست خیلی قدیمی و عزیز برایم میلی زده....دلم تنگ میشود....تنگ تر از همیشه....

و بعد کلیپ یک ترانه با نام "یگانگی" از ستار را میبینم....عجب زیبا و دلنواز است.....چه هماهنگی غریبی است با حال و روزم....شب زیبایی است...بارانی میزند و نسیمی تند و رعد و برق.....همه چیز امشب همراه هم هستند و همراه من....