باغ به باغ

همیشه(و تا امروز) از خودم و از همه ی اونهایی که با این ابزار هوشمند(زیادی) سر و کار داشتند می پرسیدم که این ابزار چه طوری کار میکنه. و البته جوابهای مختلف همیشه یک نتیجه داشت.نمیدونم(دونند).

اما بالاخره در آستانه ی ۳۴ امین سال زندگی اینو فهمیدم. حالا می تونم داد بزنم....اورکا اورکا. حالا با غرور توی خیابونا  سرم و بالا می گیرم و میگم."من بلدم و می دونم که اساس دوخت و دوز با چرخ خیاطی چگونه است. البته از آنجا که من ذاتا معلمم و یک معلم حرفه ای(بر اساس آنچه در کنار اون یکی وبلاگم نوشته شده) پس به شما هم می آموزانم.ببینید و حال کنید.

اون چرخ زیری که قرمز رنگه ...همون ماسوره ی معروفه.....

                

 

نه رویا میبینم،نه خیال ناباورانه

انتهای خاموش هر جاده اش

ابتدای راه نپیموده ی من خواهد بود

 

پی نوشت ۱- به ترکه میگند تولدت چه روزیه؟میگه ۱۵ بهمن

می پرسند چه سالی؟میگه:هر سال

پی نوشت ۲-چه لذتی داره وقتی شاگردان و دستان جدید وقدیمت برات اس ام اس و میل و کامنت و نامه و...برای تولدت می فرستند.حتی ساعت ۳  بامداد

شایدم واقعا میتونم ذهن خونی بکنم. اولین بار تو بودی که اینو بهم گفتی.یادته؟ با جدیت و البته شیطنت...چون تونسته بودم لا به لای حرفهام اونی که باید میشنیدم را خودم بهت گفتم...بعدش دیگران...خیلی ها ی دیگران ...نسرینم گفته بود.....حتما یادشه....و امروز نیلو فر هم همین را گفت.و خوب بود...شاید واقعا میتونم ذهن خونی بکنم...وقت هایی که نمی خواهم و سعی نمی کنم براش....عجب کاریه این ذهن خونی

چند شب قبل داشتم فیلم کوتاهی به زبان فرانسه میدیدم در بارهی احساسات و اثر روانی برخی رفتار های احساسی. کلی فکر کردم تا ببینم چه رفتار حسی ای را بیشتر از بقیه دوست دارم. در نهایت به این نتیجه رسیدم:

زیباترین لحظه ی حسی برای من هنگامی است که قطره اشکی به آرامی از گوشهی چشم رها میشه و خیلی آرام روی گونه سر می خورد...بی صدا ...ارام.... به نظرم این از بقیه ی رفتار های حسی زیباتر و شخصی تر بود.